«[...] δεν μπορεί να διεκδικεί ασυλία από την αμφισβήτηση και τη σάτιρα με το επιχείρημα ότι ο καθένας μπορεί να κάνει γραμματικά και συντακτικά λάθη. Ακόμη κι αν θεωρηθεί ότι λοιδορείται άδικα».
Το θέμα είναι ότι στην προκειμένη περίπτωση η Κ. Ν. δεν έκανε κανένα γλωσσικό –γραμματικό, συντακτικό ή άλλο– λάθος. Εννοείται ότι κανείς δεν έχει ασυλία από την αμφισβήτηση και τη σάτιρα, αλλά τέτοια ασυλία δεν έχουν ούτε αυτοί που αμφισβητούν και σατιρίζουν. Και οι κρίνοντες κρίνονται. Αν μάλιστα νομίζουν ότι η συγκεκριμένη πολιτικός χρησιμοποίησε μια ανύπαρκτη λέξη, έχουν άδικο. Δεν μπορεί να «θεωρηθεί» άδικη η λοιδορία, αλλά είναι όντως άδικη.
1) «Γι’ αυτό γράφω “ακόμη κι αν θεωρηθεί ότι λοιδορείται άδικα”. Λέω “να θεωρηθεί” διότι πρώτον, η ορθότητα μιας χρήσης κρίνεται ακριβώς από το πώς χρησιμοποιείται, όχι μόνο από το εάν η λέξη υπάρχει στα λεξικά. Το να επαναλάβει κάποιος μια λέξη που υπάρχει στα λεξικά δεν σημαίνει ότι χρησιμοποιείται σωστά. Δεύτερον, δεν χρησιμοποίησε τον όρο σε έναν κύκλο στον οποίο ίσως είναι οικείος, αλλά τον απηύθυνε γενικά όπου δεν συνηθίζεται».
Η λοιδορία βασίστηκε στο ότι η λέξη ξενοδοχία είναι δήθεν ανύπαρκτη. Η συγκεκριμένη λέξη όμως και υπάρχει και δεν έχει τίποτα το μη «ορθό». Το αν έχει καταγραφεί ως λήμμα σε ένα λεξικό είναι άλλο θέμα – όπως και η χρήση της εκτός ενός κύκλου στον οποίο θα ήταν ίσως οικεία.
2) «Το γεγονός ότι συναντάται μία φορά στον Ξενοφώντα κι άλλη μία στον Θεόφραστο, ενώ το Liddell-Scott σημειώνει ότι πρέπει να διορθωθεί σε ξενοδοκία, δεν νομιμοποιεί καμία χρήση σήμερα, όταν απουσιάζει από τα επίσημα λεξικά της νέας Ελληνικής γλώσσας: Ακαδημίας και Μπαμπινιώτη».
Η «νομιμοποίηση» της χρήσης μιας λέξης δεν εξαρτάται από το αν αποτελεί λήμμα σε ένα λεξικό, και μάλιστα της αρχαίας ελληνικής. Ως προς τα νεοελληνικά λεξικά, δεν υπάρχουν «επίσημα» λεξικά της νέας ελληνικής γλώσσας. Και να υπήρχαν όμως τέτοια, είναι δεδομένο ότι στο λημματολόγιο ενός λεξικού περιλαμβάνεται μόνο ένα τμήμα του λεξιλογίου μιας γλώσσας. Μπορεί βέβαια να ξενίζει μια λέξη οικεία ίσως σε έναν πιο στενό κύκλο η οποία απευθύνεται στο ευρύ κοινό, αυτό όμως είναι άλλο θέμα, όπως προαναφέρθηκε.
Επίσης, ένα μέλος του γκρουπ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑ σχολίασε:
«Το ενδεχόμενο της χρήσης εξεζητημένων όρων και λέξεων, μόνο και μόνο για να δημιουργήσουμε εντυπώσεις και να αποτελέσουμε για λίγες μέρες αντικείμενο συζήτησης, το εξετάζουμε; Είμαι βέβαιος ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ο σκοπός επετεύχθη».Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν αυτός ήταν ο σκοπός της Κ. Ν., γιατί δεν είμαστε μέσα στη σκέψη της. Εγώ περιορίζομαι στα δεδομένα. Όταν δηλαδή κάποιος ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει η λέξη ξενοδοχία, του αντιτάσσω με στοιχεία ότι όντως υπάρχει. Να προσθέσω ότι και στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα παρατηρείται το φαινόμενο αυτό, να ασκείται δηλαδή «κριτική» που δεν βασίζεται στα πραγματικά δεδομένα. Το ίδιο έχει κάνει γνωστός γλωσσοφιλόλογος, ομοϊδεάτης της Κ. Ν. – έχω γράψει σχετικά σε αυτό εδώ το ιστολόγιο. Δικός μου σκοπός είναι να προτάσσω την αλήθεια και να προβάλλω κείμενα που κάνουν το ίδιο. Τέτοια είναι π.χ. τα κείμενα των κυρίων Α. Καρίπογλου και Γ. Φαρμάκη στο Facebook, οι οποίοι, χωρίς να έχουν ιδεολογική συγγένεια με την Κ. Ν., υπερασπίστηκαν την αλήθεια.
Τέλος, παραπέμπω σε μια εξαιρετική ανάρτηση, την οποία κοινοποίησα στο γκρουπ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑ (βλ. εδώ), αλλά και στο σχόλιο που έκανα εκεί.
Σχετικοί σύνδεσμοι:
1) https://bit.ly/3dANNhM
2) https://bit.ly/2UYymcY
