Διαβάζουμε σε μια επιστολή:
«Επί τη ευκαιρία, θα κάνω άλλη μία επισήμανση: το τιμώ ήταν το χαρακτηριστικό ρήμα, για εμάς τους παλαιότερους, με το οποίο διδαχθήκαμε στο σχολείο το πώς κλίνονται τα εις -αω συνηρημένα ρήματα: Τιμώ, τιμάς, τιμά, τιμάμε κ.λπ. Όχι τιμούμε, όπως ακούμε να λένε και βλέπουμε να γράφουν συνεχώς πολιτικοί, δικηγόροι, δημοσιογράφοι κ.ά. Τιμούμε θα ήταν αν η συναίρεση ήταν εις -εω (π.χ. ποιούμε) ή εις -οω (π.χ. υποδηλούμε). Δυστυχώς, το βλέπω κατ’ επανάληψη στην έγκριτη εφημερίδα σας» (βλ. https://bit.ly/33KM1Gu).
Τους τελευταίους μήνες έχω δει τουλάχιστον άλλες δύο φορές να δημοσιεύονται κείμενα με παρόμοια σχόλια σε γνωστό γλωσσικό γκρουπ.
Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι γίνεται σύγχυση συγχρονίας και διαχρονίας. Παραθέτω όμως σε μορφή εικόνας το εμπεριστατωμένο σχόλιο του κ. Παπαναστασίου, που βάζει τα πράγματα στη θέση τους ως προς αυτό το θέμα.
Άρα, στο ερώτημα «τιμάμε ή τιμούμε;» η απάντηση είναι «και τα δύο». Πρόκειται για ψευδοδίλημμα. Και ο ρηματικός τύπος τιμούμε υπάρχει και είναι αποδεκτός.
Σχετικός σύνδεσμος: https://bit.ly/2Fi5zIK
